“TAPOS NA ANG KASAL NA ITO, AT TAPOS NA RIN ANG PAMILYA MO,” ANG MALAMIG NA UTOS NG TATAY KO NANG MAKITA NIYA ANG PASA KO SA ARAW NG KASAL KO.
Napakaganda ng araw na iyon. Ang Grand Ballroom ng pinakamahal na hotel sa siyudad ay puno ng libu-libong puting rosas. Ang lahat ay perpekto para sa tinaguriang “Wedding of the Year.”
Ako si Isabella, ang nag-iisang anak at tagapagmana ni Don Roberto, isang bilyonaryo at isa sa mga pinakarespetadong negosyante sa bansa. Ikinakasal ako kay Dante, isang lalaking nagpakita sa akin ng isang perpektong fairytale romance. Gwapo, malambing, at mapagmahal—iyon ang akala ko.
Nasa loob ako ng Bridal Suite, nakaharap sa malaking salamin. Nakasuot ako ng isang mamahaling designer gown na puno ng mga kumikinang na brilyante. Ngunit sa halip na ngiti, luha ang namumuo sa mga mata ko habang pilit kong kinakapalan ang concealer sa kaliwang pisngi ko.
Kagabi, nagbago ang lahat. Nalaman ni Dante na ipina-draft ng tatay ko ang isang mahigpit na Prenuptial Agreement—isang dokumento na nagsasabing walang makukuhang yaman si Dante kung maghihiwalay kami, at mananatiling sa akin ang buong kumpanya.
Nang komprontahin niya ako sa penthouse namin, lumabas ang tunay niyang kulay. Ang malambing na si Dante ay naging isang halimaw na puno ng galit. Nang sabihin kong hindi ko susuwayin ang tatay ko, hinawakan niya ako nang mahigpit sa braso at itinulak ako nang napakalakas. Nawalan ako ng balanse at tumama ang pisngi ko sa matigas na kanto ng pader.
“Huwag mong sirain ang plano ko, Isabella. Akin ka na,” malamig niyang banta kagabi habang nakatingin sa akin sa sahig. Pinaniwala niya ako na kasalanan ko iyon dahil ginalit ko siya. Dahil sa takot at hiya, pinili kong manahimik.
Habang nanginginig ang kamay ko sa pag-aayos ng makeup, dahan-dahang bumukas ang pinto ng Bridal Suite.
Pumasok ang tatay kong si Don Roberto. Nakasuot siya ng tuxedo, at ang mga mata niya ay puno ng saya at luha ng isang amang maghahatid sa kanyang prinsesa sa altar.
“Ang ganda-ganda mo, anak ko,” malambing niyang bati.
Lumingon ako at pinilit na ngumiti. “Salamat, Papa.”
Ngunit si Don Roberto ay hindi isang ordinaryong tao. Isa siyang lalaking sanay na magbasa ng mga tao at makakita sa likod ng mga kasinungalingan. Nang makalapit siya, napansin niya ang panginginig ng mga kamay ko. At kahit gaano pa kakapal ang makeup na inilagay ko, hindi naitago ng concealer ang pamamaga at ang maitim na pasa sa ilalim ng pisngi ko.
Natigilan ang tatay ko. Ang kanyang mainit na ngiti ay dahan-dahang naglaho. Dahan-dahan niyang hinawakan ang baba ko at inilihis ang mukha ko sa liwanag.
Naramdaman ko ang paninigas ng buong katawan niya.
“Anak kong mahal…” nanginginig ang boses ni Papa, isang halong matinding sakit, gulat, at namumuong galit. “Sino ang gumawa nito sa’yo?”
Bumuhos ang mga luha ko. Hindi ako makapagsalita. Napayuko ako sa matinding hiya.
Saktong bumukas muli ang pinto. Pumasok si Dante, suot ang kanyang perpektong white suit, nakangiti na parang walang nangyari. Kasunod niya ang wedding coordinator.
“Ready na ba ang pinakamagandang bride sa mundo?” masayang bati ni Dante.
Napatingin siya sa amin. Nakita niya ang kamay ng tatay ko na nakahawak sa mukha ko, sa mismong pasa na siya ang may gawa.
Hindi man lang kinabahan si Dante. Lumapit siya, inilagay ang mga kamay sa bulsa, at ngumiti nang inosente.
“Ah, ‘yan po ba, Tito?” malumanay na sabi ni Dante, walang bahid ng pagsisisi. “Nadulas lang po si Isabella kagabi. Tumama ang mukha niya sa basang marmol sa banyo. Sinabi ko naman sa kanya na mag-iingat eh. Ang clumsy kasi ng baby ko.”
Tumahimik ang buong kwarto. Parang huminto ang pag-ikot ng mundo.
Naramdaman ko ang pagbitaw ng tatay ko sa mukha ko. Hinarap niya si Dante. Ang aura ni Don Roberto, na kanina ay punong-puno ng pagmamahal bilang isang ama, ay biglang nagbago. Naging blangko ang mukha niya. Ang kanyang mga mata ay nanlamig na parang yelo.
Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa Bridal Suite.
“Basang marmol…” mahinang inulit ni Papa.
Tinitigan niya si Dante mula ulo hanggang paa. Pagkatapos, tumingin siya sa akin. Nakita niya ang takot sa mga mata ko, ang panginginig ng balikat ko tuwing lumalapit si Dante. Isang tingin lang, alam na agad ng tatay ko ang buong katotohanan.
Naglakad si Don Roberto ng isang hakbang palapit kay Dante.
“Tapos na ang kasalang ito,” malamig na parang asero ang boses ng tatay ko. “At tapos na rin ang pamilya mo.”
Nawala ang ngisi ni Dante. “P-Po? Tito, nagbibiro ba kayo? Nasa labas na po ang mga bisita—ang mga VIP, ang media! Hindi niyo pwedeng gawin ‘to dahil lang sa isang aksidente!”
“Huwag mo akong gawing tanga, bata,” mababang bulyaw ng tatay ko, ngunit punong-puno ng banta. “Buong buhay kong iningatan ang prinsesa ko. Ni lamok, hindi ko pinadapuan diyan. Tapos sa araw ng kasal niya, haharap siya sa akin na may pasa na gawa ng isang duwag na lalakeng nagtatago sa likod ng puting suit?!”
“Tito, misunderstanding lang ‘to!” nag-panic na si Dante. Sinubukan niyang hawakan ang kamay ko. “Isabella, sabihin mo sa Papa mo! Aksidente lang ‘yun di ba?!”
Bago pa ako mahawakan ni Dante, tinabig ni Papa ang kamay niya.
SNAP. Pumitik ang tatay ko sa hangin.
Wala pang limang segundo, pumasok ang anim na malalaking bodyguards namin na naka-itim.
“Ilabas niyo ang lalakeng ‘yan. Huwag niyo siyang hahayaang makalapit sa anak ko,” utos ni Don Roberto.
Nagsimulang magwala si Dante habang kinakaladkad siya ng mga guwardiya. “Hindi niyo pwedeng gawin ‘to! Akin si Isabella! Kasal na ang mga pamilya natin sa negosyo!”
Humarap ang tatay ko at inayos ang cuffs ng kanyang tuxedo. “Walang negosyong mas mahalaga sa dugo ko.”
Lumabas si Papa at iniwan ako saglit sa mga female staff para palitan ang damit ko. Nalaman ko na lang ang sumunod na nangyari mula sa mga bisita.
Pumunta si Don Roberto sa Grand Ballroom. Umakyat siya sa entablado at kinuha ang mikropono. Inaasahan ng lahat na tatawagin na ang bride and groom.
Ngunit tahimik na nagsalita si Papa.
“Mga kaibigan, humihingi ako ng paumanhin. Ang kasalang ito ay kinakansela ngayon din.”
Nagkagulo ang mga bisita. Ang mga magulang ni Dante, na kanina ay nagyayabang sa mga kapwa nila negosyante, ay namutla at tumakbo palapit sa entablado.
“Roberto! Anong nangyayari?! Bakit mo kinakansela?!” sigaw ng nanay ni Dante.
Tinitigan sila ni Papa. “Dahil nalaman ko kung anong klaseng halimaw ang pinalaki ninyo. Ang mga detalye ay mananatili sa pamilya ko. Ngunit ngayon pa lang, inaanunsyo ko na ang Hale Group of Companies ay inu-urong na ang lahat ng investment sa kumpanya ng pamilya ninyo. Ang sinumang makikipag-negosyo sa kanila simula bukas, ay ituturing na kalaban ng kumpanya ko.”
Napasigaw ang nanay ni Dante. Ang tatay niya ay napahawak sa dibdib. Sa loob lamang ng isang minuto, sa harap ng lahat ng makapangyarihang tao sa bansa, dinurog ng tatay ko ang buong reputasyon at kabuhayan ng pamilya ng lalaking nanakit sa akin.
ANIM NA BUWAN ANG NAKALIPAS…
Nakaupo ako sa opisina ko bilang bagong Vice President ng kumpanya ng tatay ko. Wala nang pasa sa mukha ko, at higit sa lahat, wala nang takot sa puso ko.
Ayon sa mga balita, tuluyang na-bankrupt ang pamilya ni Dante. Dahil sa blacklist na inilabas ng tatay ko, walang bangko ang nagpautang sa kanila at nag-alisan ang lahat ng investors nila. Ibinenta nila ang kanilang mga mansyon at sasakyan pambayad sa utang. Si Dante? Iniwan siya ng mga kaibigan niya at ngayon ay nahaharap sa napakaraming kasong fraud mula sa mga taong niloko niya sa negosyo.
Bumukas ang pinto ng opisina ko. Pumasok si Papa, may dalang kape para sa aming dalawa.
“Busy ba ang prinsesa ko?” nakangiti niyang tanong.
Tumayo ako at niyakap ko siya nang napakahigpit. “Hindi po para sa’yo, Papa.”
Ang pasa ko noong araw na iyon ay isang masakit na karanasan, ngunit naging instrumento ito para magising ako mula sa isang bangungot. At higit sa lahat, napatunayan ko na ang pinakamatibay na kalasag ng isang babae laban sa isang lalakeng mapang-abuso, ay ang walang-hanggang pagmamahal at tapang ng isang ama.
